Όρος Φαρμακοβούνι Φιλιάτες – Ελεύθερα Άλογα

Όρος Φαρμακοβούνι Φιλιάτες – Ελεύθερα Άλογα
[googlemap width=»false» height=»300″ latitude=»39.642123″ longitude=»20.356915″ address=»» zoom=»13″ border=»yes» type=»SATELLITE»]

Όρος Φαρμακοβούνι… βουνό που καιρό προσπαθούσα να ανέβω αλλά πάντα κάτι συνέβαινε και το ανέβαλλα. Όλο στις παρυφές του τριγυρνούσα, άλλοτε στου Τζούμα (Δάφνη) μέχρι πάνω στο Ξέχωρο μα και δυτικά κάτω από το Γηρομέρι  ακολουθώντας τον Καλπακιώτικο ποταμό.

Τελικά τα κατάφερα στα τέλη του Μάρτη και το βουνό μου προσέφερε…. τα Πάντα…..Και για το…. Πάντα …έχω πολλά να πω …για αρχή όμως θέλω να σταθώ σε κάτι που το… πάντα..  πρέπει να περικλείει …την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ελευθερία…αρχικά ήταν κάποιες άσπρες και καφέ κουκκίδες που αντίκρισα από ψηλά όταν στάθηκα στη Λυκορράχη (1240μ) και το Σελόκαστρο (1150μ) κι όταν τις πλησίασαη καρδία μου σκίρτησε. Είχα ακουστά για τα Ελεύθερα Άλογα στο Φαρμοκοβούνι αλλά δεν περίμενα να τα συναντήσω. Ήταν εκεί στις δυτικές πλάγιες του βουνού. Είναι ίδια η Ελευθερία….. την διέκρινες στις κινήσεις τους, το βλέμμα, το κούνημα του κεφαλιού. Καλπάζει μαζί τους, ήχος τηςείναι το χλιμίντρισμα των μικρών πουλαριών, το χτύπημα των οπλών στις πέτρινες απότομες πλαγιές.

Ελευθερία είναι αυτά τα υπέροχα πλάσματα. Ελευθερία που την κέρδισαν αντέχοντας στις κακουχίες του βουνού, στις επιθέσεις των λύκων. Ελευθερία που κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να τους την στερήσει….. ναι, πλησιάζοντας πέρασαν από το νου μου τρόποι για τα βοηθήσουμε, αλλά τελικά κατάλαβα το λάθος που μπορούμε να κάνουμε και συμφωνώ με κάποιον φίλο που μου το επισήμανε. Όσο και καλοπροαίρετα μπορεί να επέμβει ο άνθρωπος για την «προστασία» τους, αυτομάτως θα τους στερήσει αυτό που απολαμβάνουν εκεί πάνω. Μπορεί να γίνουν βορά των αρπακτικών των αγριμιών, η πείνα να τα αποδεκατίσει….μα ότι θα κάνουν θα πράξουν θα καταλήξουν… θα το έχουν ζήσει ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

Έτσι ένα κομμάτι της ψυχής μου θα είναι και αυτό ελεύθερο  όσο εκεί ψηλά στο Φαρμακοβούνι περιπλανιόνται, μάχονται κάποια ελεύθερα πλάσματα. Θα στέκονται με το κεφάλι Ψηλά, η χαίτη τους θα ανεμίζει στον άνεμο και Ελεύθερα θα ατενίζουν από κάτω τους την Θεσπρωτική Γη.

ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΙΤΕ:

About Leonidas Tzanis

Ένα ανοιξιάτικο πρωινό Σαββάτου το 1971, βγήκα με το ζόρι (αναποδογεννημένος) σε αυτό τον κόσμο. Τα παιδικά μου χρόνια τα χάρηκα στην Ηγουμενίτσα με αποτυπωμένες εικόνες ξενοιασιάς στις όμορφες παραλίες, τα βουνά και τα ποτάμια της Θεσπρωτίας. Αφού ανέβηκα όλες τις βαθμίδες της «περίφημης» Ελληνικής Εκπαίδευσης έφυγα για το «Μεγάλο Χωριό» αποφασίζοντας να ανοίξω τα φτερά μου….. πιο πολύ όμως τα "έβρεξα" αφού ακολούθησα ναυτικό επάγγελμα υπηρετώντας την «Μητέρα Πατρίδα» εδώ και 20 χρόνια (… και που ‘σαι ακόμα). Περνώντας τα χρόνια κάποια στιγμή άκουσα ένα μύθο για κάποιοv παλιό ναυτικό (Προφήτη Ηλία) που πήρε ένα κουπί στον ώμο και «πήρε τα βουνά». Λοιπόν είπα να ακολουθήσω τον «μύθο» και εδώ και μερικά χρόνια τριγυρνάω στις κορυφές και τα λαγκάδια αυτού του τόπου. Το κουπί όμως δεν το αποχωρίστηκα και μερικές φορές κατεβαίνω στο νερό να το χρησιμοποιήσω κάνοντας Καγιάκ Ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα κάθομαι και γράφω μερικές αράδες προτιμώντας όμως οι περισσότερες να βγαίνουν μέσα από εικόνες ...κάτι ήξεραν οι Κινέζοι.